Sześć pytań, które warto zadać przed wgraniem pliku

Masz plik, który nie otwiera się, i kartę przeglądarki proponującą jego otwarcie. Czy to dobra wymiana, zależy od sześciu pytań, i żadne z nich nie jest tym, na które odpowiada tabela funkcji. Poniżej każde z nich, jak wygląda prosta odpowiedź oraz — ponieważ byłoby dziwne napisać to i milczeć o własnym — jak przeglądarka na tej stronie na nie odpowiada.

1. Gdzie faktycznie przetwarzany jest Twój plik?

Istnieją dwa modele działania przeglądarki internetowej i nie są one wymienne.

Niektóre renderują całkowicie w przeglądarce. Plik nigdy nie opuszcza Twojego komputera, co jest najsilniejszą odpowiedzią pod kątem prywatności. Kosztem jest zakres: formaty działające w ten sposób to te, które przeglądarka już częściowo rozumie, a plik DWG, PSD czy rysunek Visio nie należą do nich.

Reszta, w tym ta strona, wgrywa plik na serwer, renderuje go tam i odsyła strony, które możesz przeczytać. To umożliwia otwarcie dokumentu Photoshop na komputerze, który nie ma zainstalowanego Photoshopa. Mówiąc prosto: Twój plik podróżuje do komputera, który nie jest Twój.

Żaden z modeli nie jest zły. Liczy się wiedza, do którego z nich przekazujesz swój plik, a przeglądarka, która nigdy tego nie ukrywa, i tak odpowiada na pytanie.

2. Co się dzieje z plikiem po jego wgraniu?

Gdy plik zostaje wgrany, zasada retencji jest całą historią, więc szukaj jej zanim spojrzysz na cokolwiek innego. „Bezpieczny” nie jest zasadą retencji. „Usunięty po zamknięciu przeglądarki” już taką jest.

Tutaj Twój wgrany plik jest przechowywany pod losowym identyfikatorem podczas renderowania i jest usuwany, gdy sesja przeglądania się kończy. Nie ma rejestracji ani adresu e‑mail, więc nie istnieje konto, w którym pliki mogłyby się gromadzić. To także granica obietnicy: przez kilka minut, gdy dokument jest otwarty, znajduje się na naszym serwerze, a jeśli to jest nie do przyjęcia dla konkretnego pliku, żadne nasze sformułowanie nie powinno Cię do tego namawiać.

3. Czy otwiera Twój plik, czy całą rodzinę plików?

„Obsługuje dokumenty Office” nie jest czymś, na co można się oprzeć. .docx otwiera się prawie wszędzie; .docm, .dotx, .odt i prosty .doc z 1997 roku to cztery odrębne obietnice. Jedyną użyteczną formą tego stwierdzenia jest lista rozszerzeń, a strona, która nie może pokazać jednej z nich, pozwala rodzinie nazwę wykonać pracę, której jej oprogramowanie nie potrafi.

Ta przeglądarka akceptuje ponad 70 rozszerzeń na siedemnastu stronach. Strona formatów grupuje popularne z nich według rodziny; strona dedykowana Twojemu formatowi jest tą, która odpowiada na pytanie, ponieważ rozszerzenia i limit wyświetlany są odczytywane z tego samego rejestru, który wymusza pole wgrywania. Dwie rzeczy w takich listach są warte przyjęcia jako testy dla każdej przeglądarki.

Lista i pole wgrywania powinny pochodzić z tego samego źródła. Nie zawsze tak było tutaj. Strona główna kiedyś zawierała własny ręcznie pisany tekst i odrzucała osiem rozszerzeń, które poszczególne podstrony otwierały bez problemu — .epub, .ico, .dng, .cdr, .cmx, .tga, .eps i .htm. Dwie ręcznie utrzymywane listy będą się rozchodzić, a ta, którą widzisz, zwykle jest bardziej optymistyczna.

Akceptacja pliku nie jest tym samym co jego renderowanie. To samo pole wgrywania przyjmowało kiedyś .mpt, szablon Project, którego nic nie potrafiło narysować. Plik zaakceptowany, a potem nieudany, jest gorszy niż plik odrzucony przy wejściu.

Istnieje również luka w drugą stronę, a lista jest uczciwa tylko wtedy, gdy wymienia to, czego brakuje: silnik renderujący obsługuje także obrazy medyczne DICOM, .dcm i .ima. Nie ma ich tutaj celowo. To osobny, licencjonowany komponent, a darmowe publiczne pole wgrywania nie jest jego miejscem.

4. Jaki jest limit rozmiaru dla Twojego formatu, a nie dla całej strony?

Jedno reklamowane ograniczenie zazwyczaj opisuje najbardziej wyrozumiały format na stronie, co rzadko jest tym, z którym przybyłeś.

Tutaj istnieje pięć różnych limitów, a który z nich obowiązuje, zależy od odwiedzanej podstrony:

25 MB — PDF, PSD, TIFF, Visio, EPUB i obrazy
20 MB — Excel, PowerPoint i Project
15 MB — Word oraz strona RTF
10 MB — CAD (.dwg, .dxf, .dgn) i e‑mail
5 MB — HTML, XML i zwykły tekst

Różnią się, ponieważ różnią się pliki. Pięć megabajtów to sporo dla eksportu XML i za mało dla typowego rysunku architektonicznego, więc strona z rysunkami nie korzysta z tego limitu.

Nawet tutaj odpowiedź ma zagięcie, i jest to rodzaj rzeczy, którą warto sprawdzić wszędzie. RTF jest akceptowany przez trzy różne podstrony — Word, RTF i tekst — przy limitach 15 MB, 15 MB i 5 MB. Ten sam plik, to samo rozszerzenie, trzy limity w zależności od drzwi, przez które wszedłeś.

5. Gdzie sprawdzany jest ten limit i czy liczba zgadza się z podaną na stronie?

Wgrywanie, które kończy się niepowodzeniem po dwuminutowym oczekiwaniu, mówi, że kontrola odbywa się po stronie serwera. Na tej stronie zarówno rozszerzenie, jak i rozmiar są sprawdzane w przeglądarce, zanim cokolwiek zostanie wysłane, więc plik przekraczający limit od razu zostaje odrzucony, a w komunikacie podany jest dopuszczalny limit.

Liczba w tym komunikacie i liczba podana na stronie muszą być takie same, co brzmi oczywiście, ale dopiero testowanie to potwierdza. Strona CAD reklamowała 10 MB, podczas gdy pole wgrywania wymuszało 5 MB, ponieważ strona i pole odczytywały dwie różne tabele. Plik uznany za dopuszczalny na stronie został odrzucony przez pole bezpośrednio pod nią. Teraz oba odczytują z jednego rejestru, co jest powodem, dla którego strona główna już nie odrzuca pliku, który otwiera podstrona przeglądarki.

To najszybszy z sześciu testów na dowolnej stronie: znajdź plik nieco powyżej podanego limitu i spróbuj go wgrać. W około dziesięć sekund dowiesz się, gdzie odbywa się kontrola, czy podana liczba jest wymuszana oraz jak wygląda komunikat o błędzie.

6. Czego odmawia zrobić?

Lista rzeczy, których przeglądarka nie zrobi, jest bardziej informatywna niż lista reklamowanych funkcji i zazwyczaj jest krótsza do napisania. Dla tej przeglądarki:

Brak OCR, nigdzie na stronie. Wyszukiwanie działa na warstwie tekstowej, którą dokument już posiada. Zeskanowana strona to fotografia słów, więc wyszukiwanie nie znajduje nic — nie dlatego, że wyszukiwanie jest słabe, ale dlatego, że w pliku nie ma znaków do znalezienia.
To nie jest edytor. Możesz czytać, przewijać, przybliżać, wyszukiwać tekst i drukować. Nic, co robisz, nie zmienia pliku.
Nie konwertuje. Czytanie DOCX tutaj nie daje Ci PDF‑a; konwersją zajmuje się strona siostrzana, onlinedocumentviewer.com.
Nie otworzy pliku zabezpieczonego hasłem bez podania hasła. Dostarczasz je, a przeglądarka nie odgadnie ich za Ciebie.
Jeden plik naraz. Brak wsadowego wgrywania, folderów, kolejek.

Gdzie zacząć

Sześć odpowiedzi, które chcesz uzyskać od każdej przeglądarki, to: gdzie renderuje, co zachowuje, które dokładnie rozszerzenia obsługuje, limit dla Twojego formatu, gdzie ten limit jest wymuszany oraz czego odmawia zrobić. Pięć z nich możesz sprawdzić samodzielnie w kilka minut. Szósta to retencja i musisz o niej zostać poinformowany — dlatego strona, która jasno to stwierdza, jest warta więcej niż ta, która opisuje się jako „bezpieczna”.

Jeśli plik przed Tobą to PDF, darmowy podgląd PDF jest stroną, od której warto zacząć: 25 MB, brak konta, usunięcie po zakończeniu. Jeśli to coś innego, zacznij od podstrony dedykowanej temu typowi pliku — wczesne odkrycie, że Twoje rozszerzenie nie znajduje się wśród obsługiwanych, jest najcenniejszą informacją, jaką może Ci dać dana strona.